বেদনাৰ চকুলো

 

পৱন কুমাৰ গগৈ

 

বৈ আহে যেতিয়া

হৃদয়ৰ স্মৃতি নিজৰাত

চপৰা-চপৰ বেদনাবোৰ

খহি আহে প্ৰাণৰ মাজত৷

উঠলি উঠে প্ৰাণ তৰংগ

আৰু........!

উতলা মনৰ জোঁনাকী নিশা

সৰি পৰে চকুলো

উষাহ লও কবিতাৰ ধমনীত

কঁপি আছে এতিয়াও শব্দবোৰ

তোমাৰ অজ্ঞাতে...

সাঁচি থ’ব পাৰে যে,

কবিতাৰে মানুহৰ বুকুৰ সংবাদ........৷